به گزارش پایگاه خبری دیبا خبر، سینا توکلی افزود: شاخص اصلی طیف اوتیسم، نقص در ارتباطات و تعاملات اجتماعی و رفتارهای کلیشه‌ای است، به ویژه اگر کودک زیر یک سال هنوز به “قان و قون” نیفتاده و ارتباط چشمی با پدر و مادر ندارد، می‌تواند از علائم اوتیسم باشد.

این متخصص روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی اضافه کرد: اگر کودکی ۱۸ ماهگی را رد کرده است اما نخستین کلمه را نگفته و رفتارهای کلیشه‌ای دارد مثلا نمی‌تواند با اسباب بازی، خوب بازی کند، از علائم اوتیسم به شمار می‌رود.

به گفته وی، هنگامی که رفتارهای کلیشه‌ای تبدیل به رفتارهای وسواس گونه می‌شوند و کودک ارتباط و لبخند اجتماعی -لبخندی که هنگام خیره شدن به والدین دارد- را ندارد باید نسبت به داشتن اختلال اوتیسم توجه کرد.

سه تا پنج سالگی، سن طلایی مداخلات اوتیسم

معاون آموزش، توانبخشی و سلامت خانواده انجمن اوتیسم ایران گفت: اگر کودکان بین سه تا چهار سال نتوانند جمله یا کلمات هدفمند بگویند و با دیگر کودکان نتوانند ارتباط بگیرند یا حتی نتوانند با وسایل خانه بازی کنند، باید به علائم اوتیسم مشکوک شد. گاهی خانواده‌ها فکر می‌کنند با گذشت زمان و بزرگتر شدن کودک، این مشکلات برطرف می‌شود در حالیکه چنین نیست.

توکلی افزود: والدین با مشاهده این علائم باید فورا به متخصص روانشناس مراجعه کنند و در صورت نیاز، خدمات توانبخشی دریافت کنند. از زمان مشاهده علائم تا زمان تشخیص و مداخله نباید فاصله بیفتد و مراجعه به موقع خیلی مهم است.

وی تاکید کرد: سه تا پنج سالگی، سن طلایی مداخلات اوتیسم است و در زمان پیش از دبستان باید به علائم اختلال اوتیسم توجه زیادی کرد. اوتیسم یا درخودماندگی یک اختلال عصبی رشدی با شاخص‌های نقص در ارتباط اجتماعی، رفتارهای کلیشه‌ای، مشکلات درک شناختی و رفتاری، حرکتی و کلامی محدود، همراه است. اوتیسم به عنوان شایع‌ترین اختلال رشدی و پرهزینه باعث می‌شود که مغز فرد مبتلا نتواند در زمینه رفتارهای اجتماعی و مهارت های ارتباطی به‌ درستی عمل کند و مزاحم او برای یادگیری چگونگی ارتباط و تعامل با دیگران به ‌طور اجتماعی می شود.