• تاریخ انتشار خبر : چهارشنبه ۴ مهر ۱۳۹۷ | کد خبر : 9531
  • داغ کن - کلوب دات کام Balatarin اشتراک گذاری در فیس بوک تویت کردن این مطلب
    پایانی تلخ برای زندگی
    دیبا: سالانه یک میلیون نفر در جهان با خودکشی به زندگی خود پایان می دهند، اما با راهکارهای درست می توان از این پدیده جلوگیری کرد.

    به گزارش دیبا خبر، براساس آمار سازمان بهداشت جهانی و پیش بینی های مختلف، آمار خودکشی ها تا سال ۲۰۲۰ با ۲٫۴ درصد افزایش، به یک و نیم میلیون نفر در سال خواهد رسید.
    این سازمان با اعلام این که “خودکشی” به عنوان یکی از معضلات اصلی حوزه سلامت روانی – اجتماعی، در دهه های اخیر سیر صعودی به خود گرفته است، این پدیده را چنین تعریف می کند: خودکشی، اقدامی است آگاهانه که به وسیله خودِ فرد و با اِشراف به سرانجام آن، رخ می دهد”.

    خودسوزی، حلق آویزی، رگ زنی و مصرف قرص، روش های متعددی است که افراد برای خودکشی انتخاب می کنند اما در هر صورت فرد وقتی به آخرِ خط می رسد، روش برایش مهم نیست، مهم این است که به زندگیش خاتمه دهد و خود را از زیر فشارهای روانی موجود رها کند.
    هر چند، بر اساس تحقیقات مرکز مطالعات ملی بهداشت روانی آمریکا، تلاش آگاهانه فرد برای خاتمه دادن به زندگیِ شخصی، گاهی ممکن است به اقدام تبدیل شده و گاهی ممکن است فقط در حد یک احساس در وجود فرد باقی مانده و به خودکشی منجر نشود.
    خطر فراگیر شدن خودکشی!
    با این حال مدیر کل بهزیستی آذربایجان شرقی با ارائه آماری از خودکشی های سال ۲۰۱۲ در جهان می گوید: در این سال به ازائ هزار نفر، تقریبا ۱۱ و نیم نفر، خودکشی کرده اند و این میزان در ایران، ۵٫۲ در ۱۰۰هزار نفر بوده است.
    به گفته محسن ارشدزاده، آمار خودکشی های ۲۰۱۲، هم در ایران و هم در جهان نشان می دهد، مردان بالاترین آمار خودکشی را در این سال به خود اختصاص داده اند.
    وی به آمار خودکشی ایرانی ها در سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ هم گریزی زده و می گوید: بر اساس آمار سازمان بهداشت جهانی، ایران از نظر میزان خودکشی در سال ۲۰۱۵ در رتبه ۱۶۴ جهان قرار گرفته و در سال ۲۰۱۶ هم میزان خودکشی در ایران به ازاء هر هزار نفر، ۴ مورد بوده است.
    معاون قضایی و سرپرست معاونت پیشگیری از جرم دادگستری آذربایجان شرقی هم در خصوص آمار خودکشی در استان
    با استناد به آمارهای پزشکی قانونی می گوید: پارسال ۲۶۷ خودکشی موفق در استان ثبت شده، هر چند آمار اقدام به خودکشی در استان که ناموفق بوده، بیش از این هاست.
    محبوب علیلو به آمار خودکشی ۳ ماهه نخست سال ۹۷ هم اشاره کرده و می گوید: فقط در ۹۳ روز نخست امسال در مجموع ۷۸ مورد خودکشی در استان وجود داشت، در حالی که این رقم در مدت مشابه پارسال ۶۲ مورد بوده است و این یعنی هشدار در خصوص روند رو به رشد خودکشی و فراگیر شدن این آسیب اجتماعی.

    پایانی تلخ برای زندگیوی در ادامه صحبت های خود به مقایسه خودکشی با دیگر آسیب های اجتماعی پرداخته و می گوید: با مقایسه خودکشی و طلاق این نتیجه به دست می آید که هر دو آسیب اجتماعی، به شدت مسری بوده و کافی است قبح آن از بین برود تا شاهد همه گیری آن باشیم.
    تاسف بارتر این که خودکشی یکی از ۳ عامل اصلی مرگ در گروه سنی بین ۱۵ تا ۴۴ سالگی است.
    افسردگی، شاه بیت غزل خودکشی ها
    دکتر شالچی، روان شناس و مشاور هم از افسردگی به عنوان مادر خودکشی یاد کرده و می گوید: ایران در رده دهمین کشور افسرده جهان قرار دارد از این رو دور از ذهن نیست که روز به روز شاهد افزایش آمار خودکشی هستیم.
    به گفته وی، ۱۰ تا ۲۰ درصد از بیماران بستری با تشخیص افسردگی، خودکشی می کنند.
    دکتر شالچی در ادامه صحبت هایش به تفکیک دو مقوله اقدام به خودکشی و خودکشی کامل پرداخته و می گوید: بررسی های انجام شده در سال ۲۰۰۷ نشان می دهد خودکشی کامل و اقدام به خودکشی زنان ایرانی پس از چین و هندوستان در رده سوم جهان قرار داشته است.

    پایانی تلخ برای زندگیوی در مورد شیوع خودکشی هم می گوید: زنان تقریبا ۳ برابر مردان دست به خودکشی می زنند؛ با این حال مردان در عمل، ۴ برابر بیشتر از زنان موفق به خودکشی می شوند.
    این روان شناس و مشار یادآور می شود: بیشترین آمار خودکشی به ۱۵ تا ۲۴ سالگی مربوط بوده و در میان پسران اندکی بیشتر از دختران است.
    دکتر شالچی به مسائل جنسی و سنی در اقدام به خودکشی هم اشاره می کند و می گوید: خانم ها ۲ برابر بیشتر از آقایان به خودکشی اقدام می کنند در حالی که آقایان ۴ برابر بیشتر از زنان خودکشی موفق دارند.
    وی همچنین با اشاره به نرخ بالای خودکشی در بیماران سالمند و بیوه ها می گوید: این آمار در میان افراد مجرد ۲ برابر بیشتر از افراد متاهل است.
    به اعتقاد روان شناسان، گروه های در معرض خطر اقدام به خودکشی عبارتند از افراد ۴۵ سال و بالاتر و همچنین نوجوانان ۱۹ سال و پایین تر.
    دکتر باباپور، استاد دانشگاه تبریز هم می گوید: نرخ خودکشی در سنین بالای ۷۵، حدود سه برابر بیش از سنین زیر ۲۵ است با این حال، خودکشی سومین عامل مرگ نوجوانان در سراسر جهان تلقی می شود.
    وی با بیان اینکه طبق مطالعات، بیمارانی که قبلا اقدام به خودکشی کرده اند نسبت به جمعیت عادی، ۶۴ برابر بیشتر احتمال اقدام به خودکشی دارند یادآور می شود: این افزایش خطر مادام العمر بوده و با گذشت زمان هم کم نمی شود.

    پایانی تلخ برای زندگیدکتر باباپور، مصرف مشروبات الکلی را هم در وقوع خودکشی بی تاثیر ندانسته و می گوید: ۱۵ درصد از بیماران با سابقه سوء مصرف الکل، خودکشی می کنند.
    وی با بیان اینکه فقدان تفکر منطقی و وجود روان پریشی (سایکوز) احتمال خودکشی را هم افزایش می دهد، ادامه می دهد: فقدان حمایت اجتماعی و انزوای اجتماعی از دوستان، وابستگان و جامعه، انگیزه خودکشی را در میان این افراد افزایش می دهد، هر چند بر اساس مطالعات انجام شده، بیمارانی که برنامه ویژه ای برای فراهم کردن روش های قابل حصول خودکشی دارند، احتمال خودکشی در آنها بسیار بالاتر است.
    دکتر باباپور به بخشی از پژوهش خود در خصوص افزایش خطر خودکشی در میان افراد مختلف هم اشاره کرده و می گوید: خودکشی هم در افراد بسیار سالمند و هم در افراد بسیار جوان دیده می شود، به طوری که حتی در سالمندان بالای ۹۰ سال و خردسالان زیر ۱۰ سال هم مواردی از خودکشی مشاهده شده است.
    رابطه طلاق و افزایش آمار خودکشی
    به گفته وی در نتیجه پژوهش های انجام شده، طلاق هم به نوبه خود در افزایش خطر خودکشی، سهم به سزایی داشته و بخشی قابل توجهی از آمار این حوزه را به خود اختصاص داده است.
    طبق پژوهش ها و یافته های دکتر صالح علیلو؛ روان شناس، حدود نصف افرادی که خودکشی می کنند، قبلا حداقل یک بار به خودکشی اقدام کرده اند.
    این پژوهشگر هم در تحلیل های خود، خودکشی موفق ۳ تا ۴ برابری مردان نسبت به زنان را تائید کرده و می گوید: مردان از روش های پر خطر مثل شلیک گلوله و یا حلق آویز کردن و زنان از روش های کم خطر مانند مصرف قرص و بیشتر به عنوان حربه استفاده می کنند.

    پایانی تلخ برای زندگی

    پایانی تلخ برای زندگیبه گفته دکتر علیلو، براساس مطالعات انجام شده، خودکشی در بسیاری از موارد مرزهای فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی را پشت سر گذاشته و در همه فرهنگ ها هم روی می دهد، حتی در فرهنگ های بدوی، اما در فرهنگ های صنعتی رایج تر است و هر چه سن بالاتر می رود میزان خودکشی هم افزایش می یابد.
    در اغلب مطالعات صورت گرفته در مورد این پدیده، عوامل خطرساز محیطی، فرهنگی – اجتماعی و عوامل زیستی – روانی از جمله فاکتورهای تاثیرگذار در بروز و وقوع خودکشی شناسایی شده اند.
    به اذعان مشاوران و روان شناسانی که در حوزه خودکشی مطالعاتی داشته اند، تقابل خطر فاکتورها و عوامل حمایتی، آسیب پذیری فرد به خودکشی را تعیین می کند.
    خطر فاکتورها ماهیت تجمعی دارد و هر چقدر تعداد آنها بیشتر باشد احتمال ابتلا به خودکشی بیشتر است و هر فردی که در معرض خودکشی است باید از نظر خطر فاکتورها و عوامل حمایتی مورد بررسی قرار گیرد.
    کسب مهارت های زندگی؛ عامل بازدارنده خودکشی ها
    دکتر باباپور، عوامل متعددی را در گرایش به افکار خودکشی و رفتارهای آسیب رسان موثر می داند و می گوید: برخی افکار و رفتارها می تواند فردی باشد، یعنی فرد برخی مهارت های زندگی را کسب نکرده و گاهی ریشه در خانواده دارد یعنی خانواده ها در آموزش مهارت های زندگی کم کاری کرده اند.
    این استاد دانشگاه معتقد است: سبک های فرزند پروری نامناسب، رویدادهای استرس آور زندگی همانند جدایی والدین، کم توجهی والدین به فرزندان و پر توقعی والدین نسبت به اولاد، به این موضوع دامن می زند.
    ستاری، کارشناس آسیب دیدگان بهزیستی آذربایجان شرقی هم مشکلات و شکست های تحصیلی، بیکاری و مشکلات مالی، مشکل در برقراری روابط اجتماعی یا از دست دادن جایگاه اجتماعی، شکست در روابط عاطفی، دسترسی آسان به وسایل مرگبار، بروز خودکشی های محلی – منطقه ای که حالت مسری دارند را از عوامل خطر ساز محیطی در بروز خودکشی معرفی می کند.
    به اعتقاد وی، کمبود حمایت اجتماعی و احساس انزوا، باورهای نادرست درباره رفتار کمک خواهی و مراجعه به روانشناسان، موانع دسترسی به مراکز بهداشت روانی، باورهای نادرست درباره خودکشی و قرار گرفتن در معرض اخبار خودکشی هم عوامل خطر ساز وقوع خودکشی هستند که در ذیل عوامل خطر ساز فرهنگی – اجتماعی قرار دارند.
    ستاری در تشریح تاثیر عوامل زیستی – روانی به عنوان یکی از عوامل تاثیرگذار در وقوع خودکشی می گوید: اختلالات روانی به ویژه اختلالات خُلقی، اختلالات اضطرابی، اسکیزوفرنی و اختلالات شخصیتی خاص و اختلال سوء مصرف الکل یا مواد در زمره این عوامل هستند.
    وی همچنین مشکل در سازگاری با تغییرات و رویدادها، ناامیدی، تمایلات پرخاشگرانه، سابقه رویدادهای آسیب زا، بیماری های جسمانی شدید، سابقه اقدام به خودکشی و سابقه خودکشی در خانواده را هم در زمره عوامل زیر مجموعه عوامل زیستی – روانی معرفی می کند.
    دکتر باباپور، استاد دانشگاه تبریز هم با پررنگ کردن عوامل روانی در وقوع خودکشی، معتقد است خودکشی اقدامی خلق الساعه نیست، بلکه در هر خودکشی موفق، ممکن است فرد ۱۰ تا ۴۰ بار اقدام به خودکشی کرده باشد.
    وی در تائید این مطلب می گوید: در بررسی پرونده های مربوط به خودکشی متوجه می شویم، ۲۴ درصد آنهایی که خودکشی موفق داشته اند در طی یک سال قبل از خودکشی، با مراکز بهداشتی و بیمارستان ها در ارتباط بوده اند.
    وی به زوایای دیگری از ارتباط خودکشی با بیماری های روانی اشاره می کند و توضیح می دهد: یک چهارم افرادی که خودکشی موفق داشته اند، تا سه ماه پس از ترخیص از بیمارستان اقدام به خودکشی کرده اند و اوج این اقدام در روزهای اول ترخیص بوده است.
    پس به طور کلی می توان داشتن افکار خودکشی، احساس درماندگی، ناتوانی در کنترل خشم و تکانه ها، سابقه آسیب رساندن به خود، ابتلا به یک بیماری جدی، سابقه مشکلات روانی، فقدان و از دست دادن یکی از عزیزان، شکست عاطفی، سابقه اقدام به خودکشی در نزدیکان، ناتوانی در سازگاری با محیط های جدید، احساس ناامیدی، عصبانیت شدید، سستی اعتقادات مذهبی، مشکلات مالی و … را از عوامل مهمی برشمرد که هر یک بسته به شرایط در وقوع خودکشی دخیل هستند.
    عوامل بازدارنده و محافظتی مقابل پدیده خودکشی
    اما در مقابل عوامل بروز خودکشی باید به عوامل محافظت کننده در پدیده خودکشی هم پرداخت و از آنها غافل نشد.
    مدیر کل بهزیستی استان در این زمینه معتقد است: وجود خدمات بالینی موثر و مناسب برای درمان اختلالات روانی، جسمانی و سوء مصرف مواد مانند فعالیت اورژانس اجتماعی، روابط خانوادگی و اجتماعی مناسب و برخورداری از حمایت های اجتماعی از جمله عوامل موثری است که می تواند فرد را از اقدام به خودکشی باز دارد.
    محسن ارشدزاده می گوید: برخورداری از مهارت مسئله گشایی برای حل تعارضات و کنترل هیجانات و برخورداری از باورهای مذهبی و فرهنگی برای ارج نهادن به مقام انسان و حفظ صیانت ذات، از عوامل مهم در کاهش گرایش به خودکشی است.
    با وجود همه بررسی ها و نگرش های علمی به پدیده خودکشی، یک سری باورهای نادرست و اشتباه در مورد خودکشی وجود دارد.

    پایانی تلخ برای زندگیدکتر شالچی در تشریح این باورها می گوید: نخستین باور غلط این است که افرادی که در مورد خودکشی بحث می کنند، هرگز به آن اقدام نمی کنند.
    به اعتقاد وی دومین اشتباه عبارت از این است که؛ خودکشی بدون هشدار قبلی انجام می شود.
    به گفته دکتر شالچی، خودکشی نه نشانه جنون است و نه تمایل به خودکشی ارثی است و نه این که، افراد خودکشی کننده به طور آشکار خواهان مرگِ خود هستند.
    دکتر باباپور در تکمیل صحبت های دکتر شالچی به برخی از باورهای غلط و همه گیر در مورد خودکشی در جامعه اشاره می کند و بر این باور که “اگر کسی حرف خودکشی را می زند بعید است واقعا به خودش صدمه بزند”، خط بطلان کشیده و می گوید: بسیاری از افرادی که از اقدام به خودکشی می میرند، قبلا در مورد افکار و نقشه خود برای خودکشی حرف زده بودند.
    او ادامه می دهد: برخی به اشتباه تصور می کنند، خودکشی همیشه بدون هشدار قبلی اتفاق می افتد، در حالی که در بررسی پرونده های واقعی شاهد هستیم، بسیاری از افرادی که خودکشی می کنند به صورت ناگهانی این کار را نمی کنند، بلکه از مدت ها قبل در فکر خودکشی بوده و این ذهنیت خود را به اشکال مختلف کلامی و رفتاری بیان کرده اند.
    دکتر باباپور می افزاید: واقعیت این است که معمولا شدت افکار و قصد خودکشی با نوسان همراه است و این موضوع از تردید و احساس دوگانه در از بین بردن خود حکایت دارد.
    این استاد دانشگاه تبریز در توضیح این مطلب می گوید: بسیاری از افرادی که اقدام به خودکشی می کنند، ممکن است مدت ها با این موضوع کلنجار رفته و برخی هم ممکن است در مورد افکارشان، دست کم با کسی حرف زده باشند و حتی به پزشک یا روان شناس مراجعه کرده باشند.
    وی با تاکید بر این که افرادی که خودکشی می کنند نه خودخواهند و نه ضعیف می گوید: بسیاری از کسانی که اقدام به خودکشی می کنند مبتلا به یک بیماری روانپزشکی هستند که ممکن است بیماریشان تشخیص داده نشده و درمان هم نشده باشند.
    دکتر باباپور در ادامه با اشاره به سوالات متداول در مورد ارتباط افکار خودکشی با رفتار خودکشی می گوید: ارزیابی خطر خودکشی و توجه به درد هیجانی و همدلی با هیجان هایی که فرد را به سمت خودکشی سوق می دهد یکی از مولفه های مهم کاهش شدت افکار خودکشی است.
    می گوید: برخی به غلط فکر می کنند، کسانی که اقدام به خودکشی می کنند فقط به دنبال جلب توجه هستند، در حالی که در برخی موارد، خودکشی؛ یک فریاد نومیدانه و درخواست کمک است و این به هیچ وجه معادلِ جلب توجه نیست.
    دکتر صالح علیلو هم با تاکید بر این که قطع یقین نمی توان گفت خودکشی متعلق به سطوح اجتماعی خاصی است می گوید: خودکشی در همه سطوح اجتماعی – اقتصادی دیده می شود اما در میان روان پزشکان، پزشکان، حقوقدانان و روانشناسان شایع تر است!
    با همه این اوصاف و احوال، مدیر کل بهزیستی آذربایجان شرقی معتقد است: در آسیب های اجتماعی به ویژه موضوع حساسی همانند خودکشی، هر چقدر کتمان و پنهان کاری آمار و ارقام در جامعه بیشتر باشد، نمی توان قدم از قدم برداشت و برای کاهش این پدیده اقدامی کرد.
    محسن ارشد زاده با بیان این که در گام نخست باید وضع و واقعیت های مربوط به خودکشی را در جامعه پذیرفت ادامه می دهد: شکی نیست که اقدامات مداخله ای در کاهش آمار خودکشی موثر است از این رو با افزایش مراکز اورژانس اجتماعی یا همان ۱۲۳ در استان به ۱۶ مرکز، درصدد کاهش این پدیده شوم هستیم.
    کلام آخر
    خودکشی، آسیبی اجتماعی است و با انکار و کتمان آمار مربوط به آن، فقط صورت مسئله پاک می شود، بنابراین اگر می خواهیم آمار افسردگی و به تبع آن آمار خودکشی را در جامعه جا به جا کنیم باید روی مقوله های فقر و سرخوردگی اجتماعی در جامعه بیشتر سرمایه گذاری کنیم.
    خوش بینی، امید به آینده، حس هدفمندی، وابستگی های مذهبی، ایجاد حس مسئولیت نسبت به خانواده، روابط خانوادگی گرم و مثبت، برخورداری از حمایت خانوادگی، وجود شبکه حمایت اجتماعی قوی، زندگی اجتماعی رضایت بخش، محیط کاری حمایتی و رضایت بخش، ورزش و فعالیت های جسمی و مدیریت تفریحات سالم از جمله مولفه هایی هستند که هر کدام در جایگاه خود می توانند زندگی شاد و امید آفرینی را برای فرد به ارمغان آورند.
    بر این اساس علاوه بر خودِ فرد، همه باید از مسئول و وزیر و وکیل گرفته تا خانواده ها و مشاوران و روانپزشکان، دست به دست هم داده و برای کاهش و حتی حذف پدیده شوم خودکشی در جامعه بکوشیم.
    به امیدِ آن روز

    منبع:  خبرگزاری صدا و سیما/ اعظم قربانی

     

    انتهای پیام/

    بر چسب ها:
    داغ کن - کلوب دات کام Balatarin اشتراک گذاری در فیس بوک تویت کردن این مطلب
    دیبا خبر پر از خبر اطلاعات تبریز اطلاعات تبریز اطلاعات تبریز اطلاعات تبریز اطلاعات تبریز